Silav dostên hêja.

Me ji ber sedemên teknîkî navber da weşana xwe.  Pirsgirêkên teknîkî yên Serwera ku Yekbûn. Com li serê ye çareser nebûn.  Dema ku me malûmatên xwe ji Fîrma serwerê stend  hin problem derketin holê. Ji ber vê yekê Malpera me demekê girtî ma. Me dîsa malûtên aîdî databeya malpera xwe bi dest nexistin. Em mecbûr man ku bi yên di yedekê de weşana malpera xwe bidomînin. Ji nivîskar xwendevanên me yên ku nivîsên wan kêm bin, dikarin ji mere bişînin.

Digêl silavên germ.

Rêvebiriya Yekbûn.comê.

Gelî xwendevanên delal,
Her çiqas xwedan an jî xwedanên yekbun.com'ê nasnekim jî ez di dilê xwe de ji bo du sedeman cihekê taybet didime vê malpera birûmet.
A yekemîn: Nivîsarên min ên li ser dîrokê û helbestên min, cara sifteyê (pêşîn) di vê malperê de hatibûn weşandin.
A duyemîn: Yekbûn bi ferheng û nivîsarên xwe yên bi qîmet û biha ve xizmeteke hera mezin pêşkêşî gelê me dike. Bi vê yekê jî çanda me ya windabûyî derdixîne holê. Ji ber vê yekê dixwazim spasiya hemî xwendevan, alîkar, xwedan û nivîskarên yekbun.com'ê bikim.

Dema ku em biçûk bûn mezinê me ji me re qala zemanê berê dikirin. Digotin: Di zemanê me de Xela hebû, nan bi destê kesî ne diket ku bixwin. Xelkê ji birçîna hema çi diket ber wan dixwarin, li xweşbûn an jî bi tam bûna wî tiştî nedinerîn. Lewra armanc tenê saxmayîn bû, xelk ji bonî ku ji birçîna nemrin û li ser piya bimînin çi tişta dihat xwarin lê texsîr nedikirin.

Her ku sêv diaxive
ez di cihê xwe de dilerizim

Mirov xwediyê nefsekî ye ku divê were îslehkirin. Dem her ku diçe di mirov de guherînekî çêdibe. Ev guherîn carna ji alî başiyê xwe nîşan dide. Carna jî ber bi xerabiyê ve diçe. Ev guherîn di destê mirov de ye. Li vir xwenûkirin dikeve navber. Lewra mirov xwe, nefsa xwe berde, wê dem bi dem ji eslê xwe vegere. Ji ber vî yekê ye Qasidê Rehman (s.X.l.) me mirovan di vî alî de wusa heşyar dike:

"Ê her du roja wî wek hev e, di xesarê de ye."

Ey Helepçe ! Heke Xweda bi ferîşteyên xwe yî nîşankirî ne hatibe hawara te, tu bizanibe ku Wî ev alîkarî û xelat ji rojeke diyar re hiştiye!

Ey Helepçê! Ey  warê sosret  û gosirmeta, bajarê kuştî û birîndara, ey navenda xezebê, cihê kul û êş ê?

Xweda di Qurana xwe de soz û peymanê dide me, bi mezinahiya navê xwe sond dixwe û ehdê dide me, dibê: " Ezê tola mezlûma ji zaliman bistînim û ez Ah û nalînên belengaz û jara tu carî bê bersiv nahêlim".  "Dema ji zaroka ku bi saxîtî dixistne gorê, bête pirskirên: Gelo ji ber kîjan gunehî hate kuştin? "( Tekwîr: 8-9)

Edaleta Ellah teala ewqas bêkêmasî/mukemmel û hêja ye ku dema meriv derheqê edaleta wî de tiştekî dixwîne an jî dibihîse mirov mest dibe, heyran dimîne. Edaleta Ellah teala bê şik û guman bêkêmasî ye, ango tu kêmasiyê ku pêdiviya meriv pêçêbibe di edaleta Ellah teala de tune, di edaleta Îlahî de her tişt bi rêk û pêk û tekûz e.

Xweda Teala di Qur'anê de ferman dike"…Êdî di xêran de pêşbazî bikin."(Maîde-48).

Ev dinya ciyê azmûnê ye. Divê mirov herdem bi vî destûrê tevbigere. Ango li vî dinê her dem ji bo vî azmûnê bi awayek xweş derbas be, divê kiryarên baş deyne holê. Û dema van kiryarên baş deyne holê, bi awayek pêşbazî bi dil û can tevbigere.

Kevneşopiyên her gelî ji hev gellekî cuda ne. Dema tiştek bête jiyîn, bûyerek were serê merivan, tiştên divê bête bicîanîn, cudatiya kevneşopiyan baştir derdixin holê. Di vê nivîsê de em dixwazin qala kevneşopek li Kurdistanê tê jiyîn, bikin. Wexta merivek jiyan ji dest bide, hewariya (hezîn) wî çawa tête kirin? Lêzim û cîran çawa diçin alikariya hev? Roj bir roj taziye çawa berdewam dike? hwd… Gava em vana qal bikin, dê bête dîtin ku Gelê Kurd ji bo hev çiqas fidakar in, çiqas alîkar û piştgirê hevdu ne.

Ji çêbûna dîroka mirovahiyê û heyanî niha hinek xalên bingehîn hatine peyitandin ku ew xal ji hêla  herkesî  ve wekî distûr hatine pejirandin. Mirov dikare ji wan xala çenda wiha bi lêv bike:

Yek;  Mirov, di hilbijartina dê, bav, ziman, nijad û neteweya  xwe de ne azad û serbest e, ev hêman ji dervayî fikr, raman û erêkirina mirov di nava mere de bi cih dibin û  kesayetiya mirov jî ji van hêmana pêk tê û dertê holê.

Seîdê Norsî hemû berhemên xwe bi zimanê serdestan nivîsîn û piraniya temenê xwe jî di ber xwestekên wan de derbas kir. Di dawiya emrê xwe de xwest ku li welatê bimire, hat û li welatê xwe mir. Lê tirkan dîtin ku tirba wî dê kurdan bigihîne hev, demildest tirba wî jî binevat kirin.

Seîdê Norsî di jiyana xwe ya xortaniyê de wekî feqîhekî jêhatî û bijarte derdikeve pêş. Paşê jî ji hin seydayên xwe re seydatiyê dike. Di jiyana xwe ya pêşîn de tevî cenga ûris û osmaniyan dibe, di yekê de dîl dikeve, ji vê rewşê rizgar dibe û bi ser Ewropayê re vedigere Stenbolê, filan û bêvan...

Xweda, em Neteweperwerén Kurd di ev roja pîroz de hin xwastinén xwe pêşkêşî te dikin...

Xweda;

Rihé ew kesén ji ber tekoşîna azadîya welaté xwe jîyan û bedena xwe qurbana gelé xwe kiriyan şad bike. Bila hésrén şadîya ev kesén pîrozîyan ji jor ve dilop bike wekî rehma te li ser me û axa me ku em bikaribin jîyaneka nû li ser bedena ew ezîzan biafrînin...

Ne em dişibin kesî û ne jî kes dişibe me. Em tev li angorî xulqiyeta xwe tevdigerin û em ji destpêka dîrokê û heya niha her wekî xwe ne. Çiqas dem, roj, meh , sal û heyam jî derbasbûbin em dîsa xweyî eynî exlaqî ne.

Li gor hineka ev qedera me ye, li gor hineka em musteheqê vê rewşê ne, li gor hineka xulqiyeta me wuha ye û li gor hineka jî ne yek ji van e jî; sedemê vê yekê mijî, bîr, hest-pejn, giyan û eqliyeta me ye. Lewra em her tişt in, lê em ne xwe ne ( Xwebûn). Di nava me de her tişt mewcûd e, lê mixabin Xwebûn tune.

Peyxamberê ummetê Muhemmed (s.x.l) dema ku rewşa gelê xwe didît pir diponijî û xemgîn dibû, xemgîniya wî bê guman ne weke ya me bû, lewra ew însanekî bijarte bû û divabû ku li angorî giraniya xwe tevbigeriya.

Ziman:

Zimanê zikmakî, ango zimanê dayikê, ne tenê navgîneke axaftinê ye; her wiha ramana mirovan e. Zimanê dayikê ji bo jîyandina kesayetî û çanda mirovan, hebûna mirovan a herî grîng e. Kesekî ku grîngiya zimanê zikmakî nizanibe, nikare li hember hebûna xwe, çanda xwe rêzdar be. Zimanê zikmakî, di avabûn û pêşketina nasname û kesayetiya mirovan de rola sereke dilîze. Zimanê zikmakî di têgihîştina mirov a xwezayê û derûdorê de sedema herî grîng e. Bêyî zimanê zikmakî, ne pêkan e ku mirov bahsa jîyandina çandekî bike, ango bahsa çandê bi xwe bike. Kesekî ku ji zimanê xwe yê zikmakî bi dûr bikeve, ji çanda xwe, hebûna xwe, rastiya xwe û kesayetî û nasnameya xwe dûr dikeve. Her çandek tenê dikare bi zimanê xwe hebe. Ziman nebe, çand jî nabe. Ziman neynik, nasname û çanda gel e.

Klasîzm

Mînakên pêşî yên klasîzme di çerxa navîn de derketine holê. Di qonaxa Ronesansê de li ser bingehê Yewnana antîk, bi bergeheke mirovanî berhem derketine holê. Ên ku bingehê vê rêbazê danîne Rebalaîs û Montaîgne ne. Wan hewldane ku ramanên weke mejî, hestiyarî, rastîn, pîvan, girêdana rêzepîvanan ku xwemalê Arîstoteles in, gihandine xwendevanan.

Di welatên ku tê de du an jî pirtir netewe dijîn de, her hemwelatiyê wî welatî hînî çend zimanan dibe. Ji wan yek zimanê zikmakî ye û ew hîn em di zikê dayika xwe de ne bi têgihîştina dengan dest bi hînbûnê dikin . Piştre jî em bi guhdarîkirin û axaftinê hînî zimanê rojane dibin. Bi lorîk, stran, çîrok, metelok, tiştonek û çîrvanokan bi pêş ve dibin. Bi xwendin û nivîsandinê jî dikemilînin.