|
Qerf û Henek
|
|
|
|
Tiþtonekên Zaroka 3
Sývanê Bêzýman
Tiþtek heye, Qama wê qama kewê, barê wê barê devê?
Bersiv bide:
|
|
|
Tiþtonekên Zaroka 2
Sivanê Bêziman
Tiþtek heye: Qama wê qama bûkê hêka wê heka çûkê.?
Bersiv bide.
|
|
|
Tiþtonekên Zaroka
Þivanê Bêziman
Qadî û qîza xwe, miftî û jina xwe derketibûn nava bexçakî û di bexçe da bes sê sêv hebûn. Ka em wan hersê sêv li qadî û qîza wî, miftî û jina wî bahr vekin û her yek sêveke sax bigihîje wan, yek bê sêv nemîne, çawa çêdibe?
|
|
|
Pîra Memitî
YusufDozen
Pîrejinek li gundê Mamitê hebû, lawek û du bizinên wê hebûn. Pîrê bizinê xwe didot, þîrê wan dikila dikir rûn û rûnê xwe dikir kûpika. Pîrê þîr û rûnê bizinê xwe ne dixwar û ne dida lawikê xwe rûnê xwe hiltanî.
Demekê pîrê çûbû nava gund û firsenda lawik çêbibû çûbû lepek rûn derxist ku bixwe û di heman demê da pîrê ji nava gund hate malê. Lawik ji tirsan pîrê re nema zanîbû rûnê dest çawa bike, rûn kire binê þefqa xwe û þefqe bi ser rûn ve dabû serê xwe.
|
|
|
Pékenok
Yusuf Dozen
Hebû carek ji caran rahmet li dé û bavé guhdaran ji xilafî xapînok û neyaran.
Demeké Erdoxanekî xapînok hebû û dîyarîyek ji bajaré Amedé re biribû. Þaredaré Amedé qerfé xwe bi diyarî ya Erdoxanî kirbû gotibû Erdoxanî kundir bo me dîyarî anîye û kundir nabe tu tiþt.
Ka binérin ji kundir Erdoxanî çi derté holé.
|
|
|
Tiþtonek
Þivané Béziman
Çend kes bi hevdu re çûbûn bajér péwistiyén xwe kirîbûn û zîvirîn hatibûn bén gundé xwe, lé turumpélén gundé wan zîvirîbûn gund, turumpél ne mabûn û ketibûn ré bi linga biçin gundé xwe.
|
|
|
MIHO U PIRA HESINÎ
Yûsif Baxî
MIHO U PIRA HESINÎ
Berî kû Dunya bi pêþ keve, çandinî bi keda mila bû. Paleyî, cohtkarî û sewalvanî bi tevayi di lepê mirova de derbas dibû. Bi sihara sibêre tu kes li nava gund nedima. Kesê ku destê wî dar bigirta, derdiket nava zeviyê û karê çandinyê dikir.
Miho jî cohtkar bû.
|
|
|
Mihoyê Tirrek
Yûsif Baxî
MÝHOYÊ TÝRREK
Berî kû teknolojî bi pêþkeve. Li kurdistanê þevbihêrk û civat hebûn. Civat li mala Mîr an li mala Beg digeriya. Civak li ser hîmê wêjeyî dihate gerandin. Çîrokbêjan jî çîrok digotin û dengbêjan jî kelam digotin.
Di civakêde axaftin li her kesî ne diket. Tevayê civakê bê deng li hunermeda guhdarî dikirin.
|
|
|
Bila noþî canê te be û xwe tev mede!
Qewlikbêjê Taxê
Rojekê kebaniya malê dikeve kulîna xwe û dibîne ku segê malê ketiye ser têra êrd. Hemû xweziya wê ew e ku tifingek di dêst de be û bi derba guleyekê kerba xwe biþkêne. Lêbelê ji bilî singekî li pêþiya konê xwe tu çek û silehê nabîne. Wî singî hildide û berê xwe dide segê heram. Lê dema ku çavên segî bi tevgera jinê dikeve pê derdixe ku kebanî qesta qewirandina wî dike. Lewre digirije û dike miremir. Kebanî di cih de disekine û çiviyên wê sist dibin. Lewre dev ji qewirandina segî berdide û dest bi laloþiyan dike da ku seg êriþê nebe ser.
|
|
|
Heke ez jineke ji te ehmeqtir nebînim ez dê te berdim!
Qewlikbêjê Taxê
Rojekê malxweyê malê tenekeyekî tijî helaw tîne malê û ji jinika xwe re wiha dibêje:
“-Vî tenekeyê helawê dayne kulînê û bila zar jê nexwin, heta ku remezan hat.”
Piþtî çendekê mirovek tê nava gund da ku ji heywanên xwe re ka û cehî bikire. Lewre li derê vê malê jî dixe û wiha dibêje:
“-Malxweyê malê li mal be, jê re bibêjin heke ka û cehê wî yê firotanê hebe bila ji kerema xwe re derkeve ber deriyî?”
Zarok direvin cem diya xwe û jê re dibêjin ku mirovekî wiha wiha hatiye ber deriyî û wiha wiha dibêje. Diya wan jî derdikeve ku bibêje malxweyê malê ne li mal e. Lêbelê di wê gavê de tê bi bîra wê ku mêrê wê wiha gotiye “-Vî tenekeyê helawê dayne kulînê û bila zar jê nexwin, heta ku remezan hat.” Lewre ji mêrikê xerîb dipirse:
“-Birako navê we çi bû?”
Mêrik dibêje:
“Navê min Remezan e.”
|
|
|
Mala Ker û Lalan
Qewlikbêjê Taxê
Di gundekî de malbateke ker û lal hebû û ev malbat deyndarê kesekî bûn. Di roja cejnê de xwediyê deynan biryar da ku here serdana vê malbatê. Serê sibehê deyndêrî li derê deyndarî xist ku cejna wî pîroz bike. Dema ku deyndarî derî vekir deyndêrî wiha got:
“-Îda we bimbarek be. Min îro qerar da ku pêþiyê bêm îda we û li halê we mêze bikim. Min got dibe ku ihtiyaciyeke te hebe. Þerm neke, heke ihtiyaciya we hebe ez hinek pereyên din jî bidim te. Êdî ecele jî neke, kengê bi destê te ve hat, deynê xwe bide.”
Ji ber ku deyndar ker û lal bû vegeriya cem jina xwe da ku ji deyndêrî re wiha bibêje:
“-Ma qiyamet rabibû ku di vê sibeha îdê de tu hatî ber deriyî û deynê xwe dixwazî? Tu çi mirovekî kêmfirsend î.”
|
|
|
Feqehê kebab-nexwarî û heqê kebaban dayî
Qewlikbêjê Taxê
Rojekê feqehên medreseyekê li mizgeftê rûniþtine û behsa xweþikahiyên Amedê dikin. Feqehek dibêje:
“-Li Amedê xwarinek heye û navê kebab e. Wisan xweþik e ku wesfa wê nayê dayîn.“
Ji feqehan yek radihêje pênûsk û lênûska xwe û wî navî li ba xwe qeyd dike û dixe berîka xwe. Rojekê ev feqeh xwe digihîne bajarê Amedê û rasterast berê xwe dide xwaringehekê. Lênûska xwe derdixe, çavê xwe lê digerîne. Di wê navberê de qarsonek ji feqehî dipirse:
“-Fermo, hûn çi xwarinê kerem dikin?”
Feqehî bi quretî got:
“-Heke li ba we kebab hebe, kebabekê bidin min.”
|
|
|
Bijîjk û Dînik
Qewlikbêjê Taxê
Rojekê bijîjkekî îranî ji nexweþê xwe re wiha behs dike:
-Duh roja înê bû û ez çûm qada nimêjê da ku nimêja înê bikim. Min nihêrî ku du kesên ku rûyên xwe bi egalên filistînî veþartine eriþî ser melayê me kirin. Ji van kesan yekî xwe gihande melayî û serê wî jê kir û her duyan dest bi revê kirin. Yekî ji xelqê gazî dikir: “Ma di nav we de bijîjk tune ne?” Min jî got: “Ez bijîjk im.” Min çentikê xwe vekir, derziyek jê derxist û serê melayî yê jêkirî pê ve dirût. Dema ku siwareya alîkariyê xwe gihande qada nimêjê, mela ji niþkê ve rabû ser xwe û got: "Saet çi ye? Çima ezan nayê xwendin? Ka miezin û çima qametê naxwîne?"
|
|
|
Bira gotî rast gotî!
Qewlikbêjê Taxê
Rojekê rovî û mar bi hev re peymanê girêdidin ku êdî dijminahiya hev nekin. Piþtî vê peymanê her du destebirak wek nîþaneya biratiyê derdikevin geþt û seyranê. Di vê navberê de çemekî kûr derdikeve pêþiya wan û li gorî rêziknameya peymanê divê kesê ku nikare derbas bibe ji aliyê kesê ku dikare ve bê derbaskirin. Lewre rovî çar-neçar vedileze erdê û mar jî xwe li stûyê wî dialîne da ku li ser stûyê wî derbas bibe.
|
|
|
Ga Jî Hînî Karê Xwe Dibin!
Qewlikbêjê Taxê
Rojekê mirovek gayê xwe yê pîr diajo û dibe bazarê da ku bifroþe. Kîjan canbaz berê xwe bide gayê li ber firotanê pêþiyê devê wî vedike û li rewþa diranên wî dinêre. Di wê roja pêþîn de pir kes bi ser xwediyê gayî de tên, lê kesek vî gayê pîr nakire. Hêrsa xwediyê gê tê û sibetira rojê jî vî gayî derdixe bazarê, lê cardin li diranên gê dinêrin û gê nastînin.
|
