Kultura Me Lazimi
Alî Demîr
Helbest
Lazimi ji bo em bivin milletkî ser bixu
Azad û xedî tevr û tor
Xedî kultûr û ehlak kî bi deng û nîþan
Kibarî û nezaket
|
|
|
buhar wer
Alî Demîr
Helbest
cenga dilémin biqed
bira buhar îdî wer
gul û rihan bîhn bidin
|
|
|
nevete xeribibu
dilan deniz
Helbest
|
|
|
JÝ BO NEWROZ'é
Teko Bêkes
Helbest
Newroz Þénahî û Cejna gelaye...,
di serdema Kawa yé hesinkar de,
ji me re wek xelat maye...
Îro bîstû yeké meha Adaré
Roja seré demsala biharé
|
|
|
Hebûna Dil
Alî Demîr
Helbest
Mi dunya dî bi ca’vkî payîz
Ez li dûrbûm ji xwe û yare
E’wil ba û bahoz hat mi
Dilém hévî kir e’þq yaré
|
|
|
Tu Bi Xér Hat yekbûn
Alî Demîr
Helbest
Tu bi xér hat yekbûn
Gelek bi xér hat
Ser sera ser ca'van hat
Tu bi xér hat yekbûn
|
|
|
guhartina helbesté
Teko Bêkes
Helbest
Êvarek demsala biharé
seré meha gulané
em heþt xweng û bira,
|
|
|
DÝL HÊVÎYA AZADÎYÊ YE
Mehmet Çobanoglu
Helbest
Êdî xewa kûr têkçû;
Xewa kûr de rêç nema,
Em rabûn û em heþyarbûn!
Çi xweþe û çi þêrîn…
Þeng ûþabûne li me.
|
|
|
avaze çîya
Mehemedê Semsurî
Gotinên Pêþiyan
|
|
|
welat
salihê sêrtî
Helbest
|
|
|
QEDEXE
ferat komircî
Helbest
Ez niha mina Dewrêþ im
Edûl jê re qedexe!
Welat û evîn qedexe!
|
|
|
bihuþt (welat)
mîrhat
Helbest
|
|
|
BIHAR ÛMEHA NÎSANÊ..
salih toksoy
Gotar
|
|
|
helbestana newrûzê
Yehya Elewî Ferd
Helbest
dîsa teze eyde
dîsa kovnê teze
bela dikim dîsa
kilûri xweþmaze
|
|
|
Dû Dare
Yehya Elewî Ferd
Helbest
li ortî cadêkê darek hiþîn bû
çav li jûr û ji asimîn kûtel çû
|
|
|
þewek
sefqan berfanbar
Helbest
Þewek lý Dêrýk’ê
Zývýstan bu
|
|
|
Kewa Gozel
Sefqan Berfanbar
Helbest
Rojekê ez dý çu malê
Mýn ser rýya xwe çý dit
Hun zanî?
|
|
|
GÝRANîYA EVîNA TE
mihemed DELAL
Helbest
Giraniya evîna te,þikandiye mézîna min.
Digerîne min bé wate,ne hiþtiye hedana min
|
|
|
Bihar e Xweþ Bihar e
Mehmet Çobanoglu
Helbest
Axlêv li me heþîn bû, warê me gulîstane
Þeng û þaî dil þaî em dixwazin rizgarî
Gul vedan gulîstane axa me Kurdîstan’e
|
|
|
HÊVÎYA SER ZÝMAN
Hidayet Arli
Helbest
Bi salê kûr gerîyam li çîyayan,
Di nav newalan di nav deþtan,
Ez bûm evdal ez bûm sozdar,
Li bajaran ,li gûndanan,
|
|
|
Baqé Nîka
Yusuf Dozen
Qerf û Henek
Demén beré: Zad û çandinîyén xelkén bi destan dihatin çinîn û çandinî. Dema xelké zadén xwe diçinîn û yek ne gihajta zadé xwe ne çinya û zadén wî li dar bimaya. Piþtî gundîyan zadén xwe diçinîn, paleya xwe diqedandin. Gundî li hevbû dicivyan diçûn allîkarya wî kesî, zadén wî diçinîn.
|
|
|
NURA ZEHRA ÞEWQA ÇIYA
Mistefayê DILXÊRÎ
Helbest
Almek rabû wextê me da
Herfa quranê xeberda
Ew î çêkir zehra weqfê
Perê qurana iffetê
|
|
|
EVÎNDARÊ EVÎNÊ
Raîfê Bêçare
Helbest
Ew dergevanê baxçê evînê
Hiþyar e wê çi bike nivînê
Gulê baxçe radike þevînê
Ew ji baxçê xwe ra evîndar e
|
|
|
L E M ’A Y A Y E K E M
Mele Dawud
Gotar
|
|
|
Hez nakim zimanén wan
Teko Bêkes
Helbest
Heznakim, zimanén wan
Naxwazim bi zimané tirk, ereb û farisan,
qezîbikim/biaxifim,
Naxwazim bi zimané wan,
|
|
|
Payîza Renginî Hat
Teko Bêkes
Helbest
Payîza Renginî Hat
Ez ketim ré çûm dîyaré gazé
méze qislé kir, li ser dara gûzé
ji gelî dihat dengé quling û qazé
gelek dilþikestî bûm bi wé awazé
dîsa havîn çû hat demsala payîzé
|
|
|
HESKÎF
Vehbi Vural
Helbest
HESKÎF
Delala mezopotamya
Bi medenîyet, mearîf
Hezkiriya me hemîya
Dirokê re male, Heskîf.
|
|
|
TESEWWÝF RUH ÝNSAN
salih toksoy
Gotar
Li gor ilmê tesewwifê di wûcûda însan ya manewî de du hebûn en dij (zýt)heye.yek ji wan ruh,yê din jî nefse. Ev her du hebûnen dij ji bo ku li ser însan bibin serdest bê sekan têkuþîn dikin.
|
|
|
Eþq
Alî Demîr
Helbest
Þeraba te, zahir ja'hr e
Qesta tebmer çiye saqî
Cûtna agir, dil kir kar e
Fermandar ma, kîye saqî
|
|
|
BÝ XATRE TE
Yusuf Baði
Helbest
Bar kirin çîrokên evînê
Li gel baqik kûlîlkên sor
|
|
|
Hîzan e
Raîfê Bêçare
Helbest
 Hîzan e çi Hîzan e Hîzan e Bê bê nîzam û mîzan e Warê bindeq û ciyê gûzan e Meskenê jin û bûk û qîzan e |
|
|
Tirsê! Pêsîra Min Berde!
Umîd Demîrhan
Helbest
Temenê min
bi qasî jînenîgariya mirovahiyê dirêj e:
Beriya ku Qur'an bê hinartin
min helbest dixwendin li bazara Uqazê
û dema ku Talût winda bû
di nav rûpelên Talmûdê de
min ayetên Mezmûrê dinehwirandin
|
|
|
Tenêtî jî tenê dimîne!
Mujgan Hale Benderî
Helbest
 I. Dema ku jin û jinkok ji hev vediqetin, mêr û mêrkok hev gulebaran dikin, derew çarþevan li xwe dikin ...û rastî rût-tazî berê xwe dide lehiyên deryayê tu têyî bi bîra min. |
|
|
Ziman Rabû Ser Xwa
Remzi Çakýn
Helbest
Mirovek ketibû li ber waran,
Bêziman û bêhal!
Ez çûm ser min bang lê kir,
Banga min re bêhemd bi destê min girt
|
|
|
Bavo
Þêro Dalînî
Helbest
tu..
ti carî nebûyî peyvek
û ne jî tîpek..
ji peywendiya di navbera min mêjiyê min de
tenê bi dilê xwe yî pîr..
li min temaþe dikî
li wêranbûna min û nivþên min
nabê mêvan
|
|
|
zerka zêra
Dilovan çeto
Çîrok
Zerka zêra
Dilovan çeto
Hebû tinebû xêr û xweþî li canê min û we bû.malbatek ji malbatê kurda keçeka wan hebû jêre digotin zerka zêra,gelekî xweþik bû û ew bixwe jîr û jêhatî bû,xwiþka heft bîra bû.
|
|
|
Rovî nabine þêr
Dilovan çeto
Çîrok
Dilovan çeto: Rovî nabine þêr (çîrok
Dibêjin di zemanekî de mîrek hebû sê jinê wî hebûn, lê xwedê tu kur
nedabûnê ji bilî keçan pêve.
|
|
|
Têkuþîna Qencî û Xirabî
salih toksoy
Çîrok
Zilamêkîû Xirabî kal û tevî nevî wî li pêþîya holika xwe rûniþtibûn,hinek wî alî du kûçikên kû hev digevizandin temaþe dikirin.
|
|
|
Amed
Yusif Xemgin
Helbest
Amedê tu xweþ Amed î
Me ji te dît, xêr û xweþî
Tû yî ji Kurdan re dilgeþî
Xwedê bike, tû her hebî.
|
|
|
MAKEZAGONA WE SERÊ WE BÝXWE!
Rêdûr Dîjle
Gotar
Law! Ji Xwedê bitirsin ji Xwedê. Ji wî olê ku hun pê bawerin bitirsin. Xwedê îman ji we stendino!( Birastî ji xwe ez nebawerim ku îmana wan hebe. Na na ji xwe bê iman in lo/lê.)
|
|
|
Ezbenî
Rêdûr Dîjle
Helbest
 Ezbenî De ka tê kengî werî lo… Weke berê ji me re Qala berê, Çîrokên pîrebokan, Wan ê ji me çêtir, Qerf û henekan bikî |
|
|
Tu ey însan!
Salih Toksoy
Helbest
Ger dixwazî bibî sultan
Îman bîne tu ey însan
Emel bike tu bi Qur'an
Da þad bibî her du cîhan
|
|
|
Wêneyên Çar Zindanên Xerîbiyê
Umîd Demîrhan
Helbest
I.
Hêviyên me hov in, hespên me kedîkirî;
Giramiya me ji bo hesinkaran e
û þehîdên me bêdestnimêj li mizgeftan digerin.
Me cîhan li xwe kiriye zindan
da ku zindan li cîhanê nemînin.
|
|
|
Megrî dayê megrî!
Mehmet Çobanoglu
Helbest
Dayikê ez qurban em rêwiyên riya dûr in
Pêþberê me çiya ne, newal, banî û kendal in
Megrî, daê megrî ez gorî te û berbextê te
Bo xatirê doza me barê me bîne em herin
|
|
|
Zarokbûn zarok jî çûn
Rêdûr Dîjle
Gotar
Tiþtê ku bavê min behs dikir, ez ne xeletbim dora salên 1970yî wan bû, ku kurê apê bavê min, Rifhet ketibû hepsê. Rifhet mirovek pirr dilxerap, dilreþ û dexes bû. Ji ber dexesbûna wî hefsera wî nikaribû bi rihetî biçûna cîhekî jî. Dema jinika reben biçûna cîhekî Rifhet heta jinik bihatana malê ji xwe re hejmaryariya derewiyê, dilxerabiyê û dexesiyê li ser dikir. Ji jina xwe re digot, nizanim te li filankeso nihêriye, nizanim te awir dane filankeso, filankeso awir daye te, nizanim dema tu dimeþî xwe dihejînî û hwd. Û têra dilê xwe li jinikê dixist. Bêbelheq û belasebep.
|
|
|
Çiyayê Sîpan im!
Kenanê Nado
Helbest
 Ez li ber çiyayê Sîpan im Berf im, qeþem im, sar im Bi bilindahiya xwe digehêjime berfê Bi agirê serê xwe dihelînim qeþemê Bi germahiya dilê evîndaran ve diteqim |
|
|
Ferhenga Çapemeniya Kurdî - Kürtçe Basýn Sözlüðü ----derket
osman aslanoðlu
Pirtûk
Ji weþanên Nûbiharê ji bo xebatên çapemeniya kurdî gaveke girîng hat û “Ferhenga Çapemeniya Kurdî” weþand.
Ligel ku bi kurdî rojname derdikevin, kurdî bûbe zimanê çapemeniya dîtbarî û nivîskî jî hêj jî di warê têgeh û termên dengûbasan de alozî neqediyane, ji bo çareserkirina vê aloziyê Nûbiharê Ferhenga Çapemeniya Kurdî weþand.
|
|
|
Were!
Jandar
Helbest
 Were delalê tu nazdar î Vî lawikî nexe lavelavê Were çavreþê tu bedew î Qirêjiyên mirovatiyê vediþêrî |
|
|
Rêyek
HÝDAYET ARLI
Helbest
Ez çûm rêyek bêdawî,
Min dawiya xwe nenêrî û temaþe nekir,
Jiyan fetisîbû ji bo min,
Min xwe nedît
Min rêya xwe ji bîr kir
Li welatê xerîb,
|
|
|
Salek din jî çû
Mizgîn Ronak
Helbest
|
|
|
|
Salek din jî xwe hejand û çû toza hena wê ma li destê me. Salek zor, salek bi bedêl, salek serkeftî û hêvîdar bû. Hin daxwazên me çûn serî, hin man ji sala nû re. Hin çivîkên me firiyan hin man li hêlînan. Hinekan baskên xwe þikand, hinek nû bi firê ketin. Em carna bûn çivîk û gihîþtin çiyayan, carna man di germ û germistana xaniyan de.
|
|
