Keştiya rizgariyê vaye bi rê ketiye

Hezar û çarsed û çend sal beriya vê

Bi cara dawîn

Qasidê Xwedê bi ala tewhîdê rêberiyê dike

Nav berê min de jan û birîn e
Ser axa min de gazî û qêrîn e!
Ez ber gullan ez ber topan im
Axa min de hewara kurdan e ..

                           

                                                                                                                                              Hebû carek ji caran rahmet li dé û bavé guhdaran ji xilafî xapînok û neyaran.

Demeké Erdoxanekî xapînok hebû û dîyarîyek ji bajaré Amedé re biribû. Şaredaré Amedé qerfé xwe bi diyarî ya Erdoxanî kirbû gotibû Erdoxanî kundir bo me dîyarî anîye û kundir nabe tu tişt.
Ka binérin ji kundir Erdoxanî çi derté holé.

 

                         

       Çend kes bi hevdu re çûbûn bajér péwistiyén xwe kirîbûn û zîvirîn hatibûn bén gundé xwe, lé turumpélén gundé wan zîvirîbûn gund, turumpél ne mabûn û ketibûn ré bi linga biçin gundé xwe.

Aqilê sivik barê giran e

Ji bo nezanê paleyê

Ji xelkê re

Geh dibe dostê neyar

Geh dibe neyarê hezkiriyê xwe

Di Alfabeya Kurdî de 31 tîp henin, ji vanan 8 tîp bideng in, 23 tîp bêdeng in.
 

---

Tîpên gir:
A B C Ç D E Ê F G H İ Î J K L M N O P Q R S Ş T U Û V W X Y Z

---

Tîpên hûr:
a b c ç d e ê f g h i î j k l m n o p q r s ş t u û v w x y z

Li çar hawîrdor
Çar dizên navdar
Çar nijadperest
Çar hovên barbar

Çapa Duyem Ya Melayê Cizîrî  Û Ya Sêyem Ya  Feqiyê Teyran Ji Hêla Weşanxaneya  

           Nûbiharê Ve Hatin Weşandin.

 

                      

 

Xwang min û kekê min
Ez qurban dilo can
Gava wela tê me tê bîra min
Ez dikevim xem û xeyalan!
Ez dihelim agir,sot û hêtûnan
Bo welat bo azadîya me
Bo serferazîya gelan..
Ez dişewitim qîr û qetranan!

 

Zimanê me Kurdan pir şirîn e
Di nav çar devokan de dimeş e
Soranî û Goranî a din jî Dimilî
Yek jî Kurmancî ye ew jî geş e

     

 

    Dema serweriya Harûnreşîd, şevek zivistanê sar û cemidî Harûnreşîd ji dîwana xwe çûbû malê gotibû îşev şevek gelek sar û qerîsiye bawer nakim îşev kesek li devre hebe. Jina wî Sitizibeyde tepek lê dabû û gotibû mal ava çawa kesek tunebe, şev çiqas sar û qerisî be jî anoka diz li kolana pêgermokan davêjin.

Kurdistan can Kurdistan! Li me borîn sal û zeman
Dost û cîranê me hebûn, em belav kirin li çar perçan
Kurdistana me zêrîn e, xak û malê kesî nîne
yek me hebe em xwedîne
Kurdistana xwe bistîne.

       

Ez bi xembarîyê tewambar bûme

Ji ber ku tade li min kiriye 

Dil li ber barana êşan

Kurdistana min î rengîn xaka xwe zahf zengîn e
Neyar em dabûn xewé bo kurdistan bistîne

Kurdîstana me ne bi wé xwîna me çend pere bî
Bav dayik û zarén me wé timî bin desta debin

          

Şérek bi revé diçû dît ku rovîyek dikî ji birçîna bimrî, got xér be biraké rovî te çi xwe wisa feqîr û belengaz kirî?

Rovî: ma çi xére biraké şér, ez ji ber gur û kûçikan nema karim seyd û néçîreke bo xwe bikim. Diçim daristané kewek an keroşkek di xew de digrim, gur tén ji min distînin. Diçim gundan mirîşkeké bigrim, kûçik tén min. Ez ji ber gur û kûçikan nema karim seyd û néçîreké bikim.

Ez bi zimanê dayika xwe mezin bûm
Û çîrokên dapîra min
Li malan, li kolan, li her derdoran;
Ez bi sitranên zimane xwe mezin bûm

Em gundî ne û cotkar
Em xebatkar û karker
Nav barê me de roj e
Em têkoşer û dozvanin

                   
 

  Demeké Harûnreşît û jina xwe Sitîzibeyde ketibûn mijara başbûn û xirab bûna însana, ka ji hev dielimin tiştén xirab an na.
Harûnreşît got însan ji hev dielimin û Sitîzibeyde got na, kesén baş ji kesén xiraba na elime tiştén xirabîyé.

 

  Şêx û Mele û du tasikên navdar, tasika xurê û tasika şêtan

Wexta ku em zarok bûn di gundê me yê kevn û li herêma me oxiyê de 2 piyanên navdar hebûn yek piyana (tasi)k mala Apê Kamil, a din jî piyana Mele Behrî bû. Piyana Mele bêtir bi nav û deng û beng bû, lê birastî jî min/me, wê wextê hîkmeta wan herdu tasikan nedizanîbû, paşê ku ez mezin bûm, min dît ku herdu piyan jî bêkêrin, li vira ez dikanim bibêjim malbata Apê Kamil bi piyana xwe, ti gundî an jî kes nexapandin. Lê mixabin, Şêx û Mele! wisa nebûn. Min wî wextî hemû dek û dolab û lîstikên ku şêx û Meleyên sextecî, belam û minafiqan bi şêniyên herêmê dikirin pir bi nêz ve temaşe kirin, şopandin û bi çavên serê xwe jî ew qefçiliyên wan dîtin û ji pir mirovan jî bîhîstin, ji sa wê qilêriya wan ez ji pir tiştan jî sarbûm, nêrînên min ên olî jî hatin guhertin.

                                                 

 

 

 Nûbihara 107an bi naverokeke dagirtî û dewlemend derket pêşberî xwendevanên xwe.

 

Wekî her caran nivîsên cur be cur û li ser mijarên cuda di vê hejmarê de cih digirin.

 Di vê hejmarê de edîtorê kovarê Süleyman Çevik bi nivîsa Bêtehemulî û korekorbûn lênêzîkbûna pergala fermî ya li ser kelîma Kurd dinirxîne û vê helwesta neyênî rexne dike.

                                       

Agirê sar em dorpêç kirine

Di nav vê jîyana xopan de

Geh li çepê diqelibîne

Geh li rastê wer dike 

Hevsarê ku di destê neyar de

xewnin min hebûn mezin
bi roj û bi tac û bihar
ez diçûm di rêya de
di dilê mi de evîn

               

Di gundê Qurtê de, rewşa Apê Hiznî gelek bas bû. Gelek pezên wî û sewalên wî hebûn. Mast,torak,penêr,hêk… Li qirikê bûn.Zadên wî jî gelek bûn. Ji xwe rezê wî nayê gotin. Di gundê Qurtê de, tu rez weke ê wî pak nedibûn. Dema diçû ser mahseran û bi wan lingên xwe yên pahniya wan terikandî pêl wî tirî dikir û dikir bastik û memûj û di çile de li ber sobê lingê xwe radida û dikir çep çep,tu kêf wilo nedibû. Li gund nav dabû bastik û memûjên rezê wî…

Ba tê
Ba tê
Li minarê
Mela xurifî ye; distirê
Mizgeft lotikan davê;
Govendê digre
Amadehiya mazûvaniyê dike goristan

Hatin gundiyên kurda, li cîhanê seranser
Kal û pîr, jin û zarok, bi giştî bûne karker
Gava ku gund kevil bûn, şêxo jî bû penaber
Ji ser xaka wî zêrîn, wî hiç kirin der bi der
Li kuça li kolana, di gerîya bê navber
Li avaya li sûka, di xebitîn çi ket ber
Tirko ew penaber kir, zar û ziman talan kir
Ew wêjeya bingehîn, bi xalan û talan bir

Ciger Xwînim dil bi êşım

Ronya çavên min dirêjin

Heke Qur’an nebit jiyan

Bin destî me ez çi bêjim

Evîna welatê me nav dilê gelê me de gulgulî ye
Kesk û sor û zera wê jî di tev de rengrengî ye
Ew gul û kulîlkên wê bi ser axa me curbecur in
Di me re bihara hanîne û havîna me jî nav de ye

Pir caran hatin
Hatin û talan kirin bajarén min
Lé tu car
Te dest nexistin
Tu
Paytexta dilé min..

  

Yekbûn/ 02.05.2009-Rojekê mirovekî destê xwe vekir û dest bi lave û dua kir:
Xwedayê Min! Bi min re biaxive..

Tam di wê gavê de bilbilekî di bexçê wî mirovî de xweş xweş dixwend.
Lê bilbilê dengxweş qet û qet bala wî mirovî nekişand û duayê xwe berdewamkir: Xwedayê Min! Bi min re biaxive..

Rojkê têrim du roj birçî
Ezyet û tundî min pir dî
ji bo nîjada min kurd bû
Min mîrîyên gora didî

                        

                  

     Yekbûn/28.04.2009-  Çima her gav rastî van bûyeran dihat? Wî jî nizanibû. Kengî dest biavêta karekî îlam di derekê de tewşiyek çêdibû. Gelek sal berê çaxê ku hê xortekî nû gihîştî bû, li gel hevalên hevtayê xwe bêyî ku xeberê bide malê, duayê dê û bavê ji xwe re têxe ciriya rêwîtiyê ji welêt revayabûne îçeriyê. Dema li otobozê sîwarbibûn û ji nav bajêr derketibûn kela wî tijî bibû, lê dê dîsa vegeriya. Bi vê dilê xwe aş kir.

 

Dîsa didoşe erd tîrojên rojê

Wekî heya nika didot

Lê erd ne yê berê ye

Mirov jî ne ew in

                           

Yekbûn/ 21.04.2009 - "Kûllû nefsîn zaîqetîl mewt.”   Wisa ferman dikir Rebbê alemê:  “ Wê her ruhber mirinê bitamijîne."

Heya ku mirin neyê ber derî,  li serê nayê fikirandin û wekî ku wê hîç di ber malê re derbas nebe heyata rojane didome diçe. Bê guman ji ber baweriya dînî em her tim mirinê tînine bîra xwe û em baş dizanin ku emê rojekê bibin rêwiyê wê rêyê. Xelasî û felat ne mimkune ji vê rêya bê veger.

Sal û demsal ketine nevbera saniyan
Çar roj bûye mîna çar salan
Ka ez çi bikim li hemberî van derd û kulan
Tenê bi hebûna te digire dilêmin dîlan

 

Pîrejinek hat ba min
Got merheba lawê min
Min got wey serçavê min
Bi xêr hatî xaltîya min
Min lê bi baldar mêzekir
Min dît ku gellek nexweşe
Dil bi kul û bi xemgîn
Pişt bi hotik dimeşe

                  

Di sala 1914de (rawêjî) li herêma Oxîyê di gundê Qelecixê de ji mala Namet keçikêk heye navê xwe Zeyn e, dîsa di hevşêwe gundîde di mala Axê de jî xortek heye navê wî jî Mihemed e. Mihemed li welatê (cunan) jor di Gundê Balûcê de li cem Elî Efendîyê Balûcê şivan e. Li Qelecixê dilê Mihemed dikeve keçika hevsîya wan. Malbata Mihemed, çend caran derin ji mala Namet Zeynê ji Mihemed re dixwazin, lê mixabin, nadinê, ser wê bûyerê

Gotinên vir bû hevok
Kanî gernas kanî mêr
Wawik rovî bûn serok
Kanî piling kanî şêr

 

 

Gelo çima qedera me wisa reş e
Herkes dilşad û kêfxweş
Çima ji bo me rojên reş e
Dinhêrim dîroka gulistan bi çavên girî
Di her demî di her gavî zilm û zorî
Ey Xuda ma tim para me ye kuştin û mirin

 

 

BOSTON, 14/4 2009 Canê min: Silavên spêdeyan gazî te dikin gaziyên êvariyan hawarî jana min dikin Şevînek ji hespê xewa xwe hatiye xwar li nav bîhokên awirên me, heliza xwe dilorîne çavên te êtûna şerekê bêdawî ye, ji xweşbûnê min tu divêyî.